Nolan’dan akıllara durgunluk veren sürükleyici bir destan!
Bir film düşünün, daha çıkmadan en konuşulanlar arasında olsun. Tabii bu durum çoğu filmlerde de yaşanıyor ancak konu Christopher Nolan olunca işin rengi değişiyor. Çünkü Nolan filmleri, sinemaya farklı bir yön veriyor…
Özellikle Türkiye’de bile tüm gündemi içine çekmişti. Çünkü ortaya atılan bir iddiaya göre film Ordu ilinin Perşembe ilçesinde çekilecekti. Yason Burnu, referans alınmıştı. Zamanla da bu iddianın sadece referans alınmasından olduğu ortaya çıktı ve bahsi geçen isimler de, film ekibi de Türkiye’ye gelmedi. Yine de bu durum, dünyanın ilgisini çekmeyi başarmıştı ve Ordu, geçici de olsa bu sebepten dolayı turistlerin ilgisini çekmişti. Dolaylı da olsa teşekkürler Nolan…
Homeros’un yaklaşık üç bin yıl önce kaleme aldığı Odysseia efsanesi, dünya edebiyatının en önemli eserlerinden biri olarak kabul edilir. Bu destanı beyaz perdeye taşımak ise her zaman büyük bir risk olmuştur. Hem detayları, hem hikayesi, hem de diğer etkenler… Çünkü hikâye yalnızca savaşlar ve mitolojik yaratıklardan ibaret değildi. Aynı zamanda insanın sabrını, zekâsını, özlemini ve eve dönüş umudunu anlatan evrensel bir yolculuktu. Bunu başarabilmek, tarihe ve kitaba saygılı olabilmek her yönetmen ve yapımcının da harcı değildi.
The Oddysey ile bu durum neyseki sona erdi. Filmin merkezinde, Truva Savaşı’nın ardından ülkesi İthaka’ya dönmeye çalışan Odysseus’un on yıl süren zorlu yolculuğu yer alıyor. Ancak bu dönüş, sıradan bir eve dönüş hikâyesi değil. Tanrıların öfkesi, mitolojik yaratıklar, doğaüstü engeller ve insanın kendi içindeki karanlıkla verdiği mücadele, yolculuğu her açıdan unutulmaz hâle getiriyor. Film, bu uzun serüveni yalnızca aksiyon sahneleriyle değil, karakterin psikolojik değişimini de ön plana çıkararak anlatmayı tercih ediyor. Klasik Nolan yapımları da araya girdiği için zamanda yine bükülmeler yer alıyor… Kimi zaman Truva olayını, kimi zaman ise İthaka’ya dönüş arasında yer zaman, gel zaman geçişler yaşanıyor. Tabii bu durum ilk Oppenheimar’da gerçeğine sadık bir şekilde karşımıza çıkmıştı. Bu filmde ise Nolan çıtayı arşa çıkarmış durumda. Bu demek değildir ki Nolan ilk kez zamanı büküyor? Sadece bu tarz anlatışlarda… Gerisini siz anlayın…
Antik Yunan dünyası büyük bir özenle tasarlanmış. Denizlerde geçen yolculuklar, fırtınalar, kayalık adalar, antik şehirler ve mitolojik mekânlar oldukça etkileyici bir atmosfer oluşturuyor. Çanakkale’ye gidenler ve Ege tarafına hakim olanlar, filmi izlerken ne demek istediğimi net bir şekilde anlayacak!
Görsel efektler, hikâyenin fantastik yapısını desteklerken abartıya kaçmadan gerçekçilik hissini korumayı başarıyor. Özellikle açık denizde geçen sahnelerde yalnızlık hissi ve bilinmezliğin yarattığı gerilim seyirciye başarılı bir şekilde aktarılıyor. Bu tarz yalnızlığı en son Cast Away’de görmüştük ve halen kült yapımlar arasında.
Odysseus karakteri alışılmış kahramanlardan farklı bir profil çiziyor. Onun gücü, zekası, stratejik düşünme yeteneği ve sabrı. Film boyunca defalarca ölümle burun buruna gelmesine rağmen çoğu zaman aklını kullanarak hayatta kalmayı başarıyor. Bu durum karakteri daha gerçekçi ve etkileyici kılıyor. 2000-3000 yıl öncesine dayanan hikaye olsa bile günümüz modern dünyasına ışık tutacak düzeyde. Aynı zamanda yaşadığı kayıplar, yaptığı hatalar ve verdiği zor kararlar sayesinde kusursuz bir kahraman yerine insani yönleri ağır basan bir lider portresi ortaya çıkıyor.
Filmin duygusal yönünü güçlendiren en önemli unsur ise Penelope ve Telemakhos oluyor. İthaka’da yıllarca eşinin dönmesini bekleyen Penelope’nin sadakati ve oğlunun babasını hiç tanımadan büyümesi hikayaye farklılık katıyor. Dedim ya Nolan’ın zamanı bükmesi farklı bir açıda. İşte şimdi açıklamak gerekirse film, savaşın yalnızca cephede değil, geride kalan insanların hayatında da büyük izler bıraktığını başarılı bir şekilde gösteriyor. Eve dönüş temasının bu kadar güçlü hissedilmesinin temel nedeni de tam olarak bu.
Mitolojik unsurlar filmin en dikkat çekici bölümleri arasında yer alıyor. Devler, büyücüler, tanrıların müdahaleleri ve doğaüstü olaylar yalnızca görsel şölen sunmak için kullanılmıyor; aynı zamanda Odysseus’un karakter gelişimine katkı sağlayan sınavlar olarak işleniyor. Her karşılaşma onun farklı bir yönünü ortaya çıkarıyor ve yolculuğun yalnızca fiziksel değil, ruhsal bir dönüşüm olduğunu hissettiriyor. Fantastik öğeler var ancak hiç fantastik yapımları sevmeyen bir insanı bile içine çekecek seviyede bir yapım!
Birkaç senedir Nolan filmlerinde, alışmış olduğumuz Hans Zimmer müziklerini duymuyoruz fakat filmin müzikleri de atmosferin oluşmasında önemli rol oynuyor. Çok farklı bir şey denenmiş. Efektlere göre şekil alan bir müzik… Müzik desen değil, efekt desen değil. Bambaşka bir şey. Epik bir orkestrasyon!
Sonuç olarak The Odyssey, yaklaşık olarak 3 saatlik uzunluğuna rağmen sürükleyici bir yapım. En dikkat dağınıklığı ve odak süresi düşük olan insanlarda bile sürükleyici bir iz bırakabiliyor. Bu yüzden filmin uzunluğuna kafanız hiç takılmasın. Özellikle oyuncu seçimleri çok kez dedikodu konusu olmuştu. Gerçekten oyunculuklar iyi! Seçimler güzel! Sadece biri hariç. O kadar da olacak ve kişiye göre değişebilir. Matt Damon’a gelince de, Nolan filmlerinde hiç çekemezdim onu. Belki de kariyerinin en iyi oyunculuğunu burada çıkardı!
