Joker: Folie à Deux, uzun süredir merakla beklenen ve büyük umutlarla sinema salonlarına getirilen bir devam filmi olarak karşımıza çıkıyor. Ancak ne yazık ki, beklentileri karşılamakta zorlanan bir yapım olarak izleyicilere sunuluyor. İlk film olan “Joker” dünya genelinde büyük bir etki yaratmış, Joaquin Phoenix’in performansı ve filmin dram dolu derinlikli anlatımıyla sinemaseverleri adeta büyülemişti. İlk filmin bu denli başarılı olması, devam filminin aynı düzeyde bir etki yaratacağı yönündeki beklentileri de doğal olarak artırdı. Ancak Joker: Folie à Deux, izleyicileri aynı yoğunlukta bir hikayeyle buluşturmakta zorlanıyor ve sonuç, büyük bir hayal kırıklığı oluyor.
Film, Gotham’da geçiyor fakat hapishane, mahkeme salonu ve ilk filmde Joker’in dövüldüğü sokak hariç hemen hemen bir yer görmüyoruz; mekan ve zaman açısından oldukça kısıtlı bir şekilde geçiyor. Harvey Dent gibi önemli karakterlerin hikayeye dahil edilmesi ise özellikle çizgi roman hayranları için hoş bir sürpriz olarak değerlendirilebilir. Filmin temposunun ağır olması, bir noktada hikayenin derinleşeceği beklentisini yaratıyor maalesef bu beklenti de maalesef karşılanamıyor. Genel tondaki sıkıcılığı ve yavaş ilerleyişi maskelemeye gerek kalmıyor çünkü film ideal süresinde fazla uzatmadan bitiriyor.
Arkham Asylum’un kasvetli koridorları ve Gotham’ın merkez mahkemesi, Arthur’un kendi kişiliği ve Joker arasında gitgel yaşamasını -ya da yaşamamasını, film boyunca çözülmeye çalışılan da bu- güzel metaforla tarif ediyor. Özellikle Arkham Asylum’da geçen sahneler, filmin yavaş temposunu daha da belirgin hale getiriyor. Arthur Fleck’in gardiyanlarla ve bir TV muhabiriyle olan etkileşimleri ya da mahkeme sahnelerinde Joker’in iki ayrı kişiliği olup olmadığı tartışmaları, filme derinlik katma amacı güdüyor.
Lady Gaga, filmdeki şarkı performansları çok keyifli. Özellikle klasik Amerikan halk müziklerinden seçilen romantik şarkıları seslendirdiği sahneler, filme bir nebze taze bir soluk katıyor. Gaga’nın seslendirdiği parçalar, sadece filme müzikal bir hava katmakla kalmıyor, aynı zamanda karakterine de bir derinlik kazandırıyor. Joaquin Phoenix ise bazen Lady Gaga ile düet bazen solo şarkılarına devam ediyor. Görsel ve müziksel olarak güzel olsa bile neredeyse beş dakikada bir sürekli şarkıya başlanması can sıkıyor, bu filmi müzikal yapma işi tutmamış. Bu sahneler, filmin genel yapısına bir katkı sunmaktan çok, gereksiz bir uzatma hissi yaratıyor ve hikayenin akışını daha da yavaşlatıyor. La La Land’lik yapmaya gerek yok.
Filmin odaklandığı konular ise Arthur Fleck’in, yani Joker’in suç dünyasında yükselmeden önceki hayatına dair detaylar sunmaya devam ediyor. Ancak bu anlatım, izleyicilerin beklentilerini tam olarak karşılayamıyor. Joker karakterinin karanlık ve karmaşık dünyasının derinlemesine ele alınması beklenirken, filmin büyük bir kısmı Fleck’in suç patronu olma yolunda ilerlemesinden ziyade ilk filmin yargılanmasını yapıyor. İlk filmdeki güçlü psikolojik çözümlemeler ve karakter derinliği bu filmde yeterince işlenmiyor, bu da izleyiciyi hayal kırıklığına uğratıyor.
Filmin hikayesi, ilk filme nazaran çok daha dağınık bir yapıya sahip. Arthur Fleck’in mahkeme süreçlerine ve Arkham Asylum’daki yaşamına odaklanmak, karakterin gelişimi açısından derinlemesine bir inceleme sunma fırsatı sağlasa da, bu potansiyel yeterince değerlendirilmemiş. Bu da izleyicilerin, karakterin geçmişinden daha fazlasını görmek istediği anlarda büyük bir boşluk hissetmesine yol açıyor. Joker ve Arthur Fleck’in aynı kişi olup olmadığı üzerine yapılan tartışmalar, filmin psikolojik derinlik kazandırma çabasını ortaya koysa da, bu tartışmalar ne yazık ki güçlü bir dramatik etki yaratmıyor.
Sonuç olarak, Joker: Folie à Deux, ilk filmin izleyici üzerinde bıraktığı güçlü etkiyi tekrarlayamayan, temposu düşük ve gereksiz detaylarla boğulmuş bir devam filmi olarak karşımıza çıkıyor. İzleyicilerin beklentilerini karşılamaktan uzak olan bu yapım, birçok açıdan hayal kırıklığı yaratıyor. Lady Gaga’nın güçlü performansı ve Gotham’ın karanlık atmosferinin başarılı bir şekilde tasvir edilmesi gibi olumlu yönler olsa da, bu unsurlar filmin genel sıkıcılığını ve yavaş ilerleyişini telafi etmeye yetmiyor. İlk filmin büyüleyici atmosferini ve psikolojik derinliğini tekrarlayamayan bu devam filmi, beklentileri karşılamaktan çok uzak, temposu düşük bir yapım olarak sinema tarihine geçiyor.
